"شیگرو بان" هنرمند معمار ژاپنی، در سال 1995 خانه ی بدون دیواری در وسط شهر پرجمعیت توکیو طراحی کرد که فاقد دیوارهای جانبی بوده و به نام " خانه ای با دیوارهای پارچه ای " معروف است. در این منطقه دیگر حتی از طبیعت زیبا و چشم انداز آرامش بخش هم خبری نیست؛ تنها شهر است و ازدحام و روزمرگی. معماری و دکوراسیون داخلی خانه به راستای افقی متمایل است و به جای دیوارهای پوشاننده ی نما ، پرده هایی بلند و عریض نصب شده است: ترکیب سوررئالیسم با فرهنگ منطقه ای. حضور پرده ها صورت دیگر شوجی های کهن ژاپنی است؛ همان دیوارهای کشویی از جنس الیاف کاغذی که از قدیم یکی از ویژگیهای اصلی خانه های ژاپنی بوده و به عنوان پوشش روی سطوح در و پنجره ها استفاده می شد. درهای کشویی فوسوما، قاب های هندسی و صفحه های بزرگ سوداره همگی از مؤلفه های طراحی داخلی و معماری کهن ژاپنی هستند که هنرمند معمار در طراحی معماری و دکوراسیون داخلی خانه ی بدون دیوار ، سخت به آنها وفادار بوده است. کلیت خانه ، با معماری و قرینگی بی آلایش خود، سرشار از حس سادگی و فروتنی است؛ به محلی می ماند که در خود فرو رفته و خودنمایی نمی کند. اما این حکم تا زمانی مصداق دارد که پرده ها خانه را پوشش داده باشند. وقتی باد به نرمی پرده ها را کنار می زند، ظاهر مینی مال خانه در مقابل محیط شلوغ بیرونی قرار گرفته و موقعیت متناقضی به وجود می آورد. بان در این اثر هم ، مانند " خانه ی بدون دیوار "  با نشانه ها و مؤلفه های مدرنیته در قرن بیستم بازی می کند  تا تضاد سرپناه و نمایان بودن در پس حجاب پارچه ای در پست مدرنیسم را نمایش دهد.

تهیه و تنظیم: تحریریه گروه معماری و دکوراسیون داخلی شاه توت

گستره ی قابل توجهی از اصطلاحات آشنا برای شرح آن دسته از مکان هایی که در آنها انواع نوشیدنی و غذا در طول روز یا شب سرو می شود وجود دارد. اصطلاحات کافه تریا، کافه و کافی شاپ همگی در اشاره به طیف مکان هایی به کار می رود که معماری و سبک دکوراسیون داخلی آنها بر اساس نوع نوشیدنی و غذا که سرو می شود چیدمان می شوند. این نمود از یک سو تعیین کننده ی یک موقعیت نسبتا جدید است که در آن زمانی که یک فرد یا گروهی از افراد تصمیم می گیرند که نوشیدنی میل کنند و همزمان گپ و گفت و گوی کوتاهی هم داشته باشند، می توانند مکانی مناسب رده ی سنی و یا متناسب با گروه اجتماعی و فرهنگی خود انتخاب کنند و از سوی دیگر، تعیین نامهای مختلفی برای این مکان نشان می دهد که طراحان دکوراسیون داخلی تلاش می کنند ویژگیهای متنوع نوشیدنیها و غذاهایی که در این محل مذکور عرضه می شود را پر رنگ تر سازند.

شاید در بیست سال اخیر ماهیت "پیوند میان گروه های مختلف" دلیلی برای تجربه های فراوان در شکل گیری طراحی داخلی کافه و کافی شاپ و مکان های جمعی در قالب طرح های اولیه، نحوه ی چیدمان آنها، سبک و آرایش آنها باشد. تکامل تدریجی در این حوزه به صورت پیوسته بوده و بدیهی ست که این تکامل، سایر مکان های جمعی را نیز شامل می شود. مکان هایی همچون رستوران که در آنها راه حل های معماری در مقایسه با مکان هایی که افراد تنها به منظور نوشیدن در آنجا متوقف می شوند، نقش مهم تری را ایفا می کنند.

از دهه ­ی 1980 به بعد، طراحان دکوراسیون در ارتباط با این مکان ها به عنوان مراکزی که دارای تاثیرگذاری اجتماعی بر نحوه ­ی رفتار افراد جامعه بوده، برخورد می کنند؛ در این مکان ها انواع تنظیمات استاندارد معماری همچون پرده­ ی پشت صحنه در تئاتر- به کار می رود تا زمینه ای مناسب برای گرد­هم­ آیی­ های اجتماعی فراهم آورند. بنابراین باید توجه داشت که این مکان ها به طور عمده جهت مطابقت با ایده­ ی اجتماعی گروه مخاطب(کاربران) طراحی می شوند و همین امر می تواند دستاویز یا بهانه ای برای معرفی عناصر منعطف طراحی به طیف گسترده ای از مخاطبان عام و خاص باشد. از یک دیدگاه چنین بیان می شود که دقیقا بعد از طراحی کافه­ ی کاستس (Café Costes) توسط فیلیپ استارک، این مکان به عنوان یک معیار حداقل در قالب گرایش های وابسته به سبک- قلمداد شد و این دسته از مکان های جمعی تبدیل به کارگاههای طراحی شدند؛ همین جا بود که ایده های عمومی که ناشی از مبله کردن­های سفارشی با بلندپروازی­های نسبتا سطحی بود، به سرعت جای خود را در این عرصه باز کرد. در حال حاضر طراحان داخلی و دکوراسیون به عنوان کارشناسان و صاحب نظرانی هستند که عقاید جدیدی در حوزه ی سلیقه را مطرح و آخرین تغییرات در ارتباط با سبک و شیوه های رفتار اجتماعی را بیان می کنند. بدین سان طراحی کافه به مرحله ای از تولید متمرکز و نوسازی وارد شد که تا کنون هیچ نشانه ای از تضعیف در آن نمایان نیست.

ترجمه: مهسا کامی شیرازی

منبع: سایت معماری و دکوراسیون داخلی شاه توت